Lartesia 3000m , Agim, një rreze drite depërton qepallat e fjetura.
Brof në këmbë I habitur nga ai përjetim absurd dora shkon tek telefoni si për të njoftuar menjëherë dikë për atë që kishte përjetuar. I hutuar kërkon kë të njoftoj më parë për përjetimin. I bie pishman dhe fillon e belebëzon me vete. E kush do me besoj per nje ndodhi të tillë?!
Sheh majtas djathtas dhe pëballë ka dritën, po një lloj drite tjetër.
Brof në kembë e nxiton të marrë udhën drejt qytetit.
Dukej sikur nuk ka fund kjo ecje por diku nga pasditja mbërrin në destinacion.
Nje dush I ftohtë, një gotë vere dhe menjëherë përpara ekranit.
Diça nuk shkon, humori ndryshon, ekrani I stermadh I televizorit kthehet në një dritare ku përjetimi përmes tij duket real. Lufte, krizë, zjarr, vuajtje, sherr debat politik e të tjera si këto e fundja prapë diçka nuk shkon.
Telefonin në doren tjetër në kërkim të pamjeve e të fotografive të dikujt tjetër.
Liria venitet frymarrja rëndohet dëshpërimi rikthehet përseri dhe kështu plot rrezatim nga pajisjet elektronike vërdallë përgjumet me telefonin në dorë.
Një ditë e re.
Me sytë e përgjumur të kamufluar pas syzeve të tij zbret te lokali I tij I preferuar për të konsumuar kafene e mëngjesit.
Një lokal I tejmbushur dhe një qetesi surreale, askush nuk e kishte vënë re prezencën e tij, të gjithë jane përqëndruar në ekranet e telefonave. Prapë ajo ndjenje boshësie rikthet, prapë ai përjetim…
Vazhdon….
Nga Jetmir Salaj
